فصل خواب

سوالی همیشه ذهنم را درگیر می کنه،آیا واقعا ازدواج انتهای ارتباط دوستی و ممنوعه است ، چرا همه دوست دارند به این قضیه مثل خیانت نگاه کنند،چرا باید از بیان احساسمون جلوگیری کنیم همیشه بترسیم که نکنه یه وقت فکر دیگه ای کنه،امروز به شخصی گفتم که ذوستش دارم با یه حس پاک اما طبق معمول همیشه با یه برخورد سرد جواب داد من همسری دارم که عاشقشم،ما ،حتی شاید خود من از دوست داشتن یا دوست داشته شدن می ترسیم،اگر واقعا این حکم زندگی است که ما مجبوریم تا آخر عمر جز همسر کسی رو دوست نداشته باشیم بی انصافیست ،خدایا به حکمت اعتراض دارم گرچه ما سالهاست سقف مشترک داریم نه زندگی مشترک

(نیاز)